Je hebt vandaag een oude groepenkast vervangen door een strakke verdeelkast met alle aders op kleur en de labels recht. Je maakt er een foto van, want dat wil je laten zien. Diezelfde avond zit je op de bank, opent Instagram, en dan komt de twijfel: mag ik dit eigenlijk zomaar posten? Het is tenslotte het huis van iemand anders. En voor je het weet ligt de telefoon weer op tafel en is er niets gepost.
Die twijfel kost je meer dan je denkt. Niet omdat er een boete om de hoek ligt, maar omdat de beste content die je hebt op je telefoon blijft staan. Je concurrent twee straten verderop heeft die twijfel niet en post wel. Het goede nieuws: voor verreweg de meeste klusfoto's van een elektricien is de AVG helemaal niet het probleem. Je moet alleen weten welke foto in welke categorie valt.
Wanneer de AVG wel en niet over jouw foto gaat
De AVG gaat over persoonsgegevens. Een foto wordt pas een persoonsgegeven zodra er iemand herkenbaar op staat. Staat er niemand op je foto, dan is die hele wet op dat moment niet aan de orde. Dat klinkt simpel, en dat is het ook, maar bijna elk artikel over dit onderwerp slaat die stap over en begint meteen over toestemming vragen.
Twee dingen zijn wel belangrijk om scherp te hebben. Ten eerste is herkenbaar ruimer dan een gezicht. De Autoriteit Persoonsgegevens schrijft zelf dat je ervan uit kunt gaan dat personen op je foto's vrijwel altijd te identificeren zijn, en dat een herkenbaar postuur of een herkenbare houding daarvoor al genoeg kan zijn. Je hoeft de naam van die persoon niet eens te weten. Een monteur van achteren op de trap is dus geen automatische vrijbrief.
Ten tweede: als particulier mag je van alles voor jezelf, maar dat gaat niet op voor jou. Zodra je een foto zakelijk gebruikt, dus om klanten mee te trekken, vervalt de uitzondering voor persoonlijk gebruik volledig. De Autoriteit Persoonsgegevens legt dat onderscheid uit op haar pagina over beeldmateriaal. Een foto in de familie-appgroep is iets anders dan diezelfde foto op je bedrijfspagina, ook al is het dezelfde foto.
De drie soorten klusfoto's
Vrijwel elke foto die jij maakt valt in een van deze drie categorieën. Bepaal in welke, en je weet meteen wat je moet doen.
| Soort foto | Voorbeeld | Wat je regelt |
|---|---|---|
| Alleen je werk | Verdeelkast, weggewerkte bedrading, laadpaal tegen een blinde muur, een strak afgemonteerde wandcontactdoos | Niets. Posten maar |
| Je werk in een herkenbare omgeving | Meterkast met de post op de grond, een gang met familiefoto's aan de muur, een gevel met huisnummer of naambordje | Kader het weg, of vraag het even |
| Er staat iemand op | De klant die meekijkt, je monteur, een kind dat door het beeld loopt | Toestemming, en die leg je vast |
Categorie een is waar het overgrote deel van je werk in zit, en dat is precies het punt. Een verdeelkast is geen persoon. Een netjes weggewerkte kabelgoot ook niet. Je kunt jarenlang drie keer per week posten zonder ooit een toestemmingsvraag te stellen, simpelweg door strak op je eigen werk in te kaderen.
Categorie twee is waar mensen in de praktijk de mist in gaan. Niet omdat het verboden is, maar omdat een woning plus een huisnummer plus een naambordje samen wel degelijk naar een persoon leiden. Voor de duidelijkheid: dat is meestal ook gewoon slecht voor de foto. Een meterkast is interessant, de verhuisdozen ernaast niet. Een stap naar links en het probleem is weg.
Categorie drie is de enige waar je echt iets moet regelen. En dat valt in de praktijk enorm mee, mits je het op het juiste moment doet.
De vraag die werkt, en het moment waarop je hem stelt
Het slechtste moment om toestemming te vragen is 's avonds op de bank via een appje, als de klus al drie dagen af is. Je stoort iemand in zijn vrije tijd met een vraag die uit het niets komt, en dan wordt liever niet ineens het makkelijkste antwoord.
Het beste moment is als je nog op de klus staat en het resultaat er ligt. De klant is op dat moment tevreden, ziet wat jij ziet, en de vraag is een compliment in plaats van een verzoek. Zoiets als: dit is echt netjes geworden, mag ik hier een foto van maken voor mijn Instagram, alleen de kast en niks van jullie huis erop. Dat is het. Drie zinnen, en in de praktijk krijg je vrijwel altijd een ja.
Waarom die laatste zin ertoe doet: je neemt precies de zorg weg waar mensen aan denken. Ze zijn niet bang voor een foto van hun meterkast, ze zijn bang dat hun woonkamer op internet komt. Door zelf de grens te benoemen laat je zien dat je erover hebt nagedacht, en dat werkt meteen door in hoe je overkomt als vakman.
Krijg je een ja op een foto waar iemand herkenbaar op staat, stuur dan ter plekke even een appje in de trant van bedankt, dan gebruik ik de foto van vandaag voor social media, en bewaar dat gesprek. Niet omdat er ooit iemand naar gaat vragen, maar omdat een toestemming die nergens staat over een half jaar niet meer bestaat.
Leg het één keer vast, dan is het klaar
De echte oplossing is dat je die vraag helemaal niet meer per klus hoeft te stellen. Zet in je offerte of je algemene voorwaarden een korte bepaling dat je foto's van het uitgevoerde werk mag gebruiken voor je portfolio en je social media, waarbij herkenbare persoons- en adresgegevens buiten beeld blijven. Elke klant die tekent, tekent dat mee.
Drie dingen om daarbij te weten. Een: houd het beperkt tot het werk, want een bepaling die te ruim is voelt voor klanten als een blanco cheque en levert juist discussie op. Twee: toestemming kan altijd worden ingetrokken. Belt iemand over twee jaar dat hij de foto er toch af wil, dan haal je hem eraf, punt. Dat is geen nederlaag maar precies hoe het hoort te werken. Drie: dit vervangt niet de vraag bij categorie drie. Staat er een mens op, dan vraag je het alsnog even, ook als er getekend is.
Deze route kost je eenmalig tien minuten in je offertesjabloon en bespaart je daarna elke week een ongemakkelijk momentje. Dat is precies het soort ding dat een druk bedrijf nooit oppakt en waar je vervolgens jaren profijt van hebt.
Wat als de klant nee zegt
Dan post je niets van die klus. Geen discussie, geen maar het is toch alleen de kast. Een klant die zich overvallen voelt vertelt dat door in de straat, en die schade is groter dan één post ooit oplevert.
Bovendien heb je die post niet nodig. Je maakt in een normale week genoeg foto's van categorie een om nooit afhankelijk te zijn van één specifieke klus. Dat is meteen het argument om standaard te fotograferen op elke klus: je bouwt dan een voorraad op in plaats van een probleem. Wat je met die voorraad doet staat in de contentkalender die we eerder voor elektriciens maakten, waarin per dag staat welk soort foto waar het beste tot zijn recht komt.
Je foto's zijn meer waard dan één post
Zodra je toestemming goed geregeld hebt, komt er een tweede laag vrij. Dezelfde klusfoto's kunnen namelijk op meerdere plekken tegelijk werken, en daar zit het rendement.
Op je Google Bedrijfsprofiel doen recente foto's van echt uitgevoerd werk mee in hoe je gevonden wordt als elektricien in je eigen stad, en ze zijn vaak het eerste wat iemand van je ziet. Op je website vormen ze het portfolio dat het verschil maakt tussen een bezoeker die belt en een die verder klikt. En op social media voor elektriciens zijn ze de enige content die je concurrent niet kan kopiëren, want het is letterlijk jouw werk.
Het knelpunt is dus nooit het materiaal, en na vandaag ook niet meer de toestemming. Het knelpunt is dat het plaatsen, de teksten en de planning erbij komen op een dag die al vol zit. Op dat punt is social media beheer voor elektriciens uitbesteden logischer dan het opnieuw een maand uitstellen: jij schiet de foto's op de klus, de rest loopt door zonder dat jij er 's avonds voor gaat zitten.
Conclusie
De AVG is voor een elektricien veel minder ingewikkeld dan het lijkt, omdat het overgrote deel van je foto's helemaal geen mens bevat. Kader strak op je werk en je kunt vandaag beginnen. Komt er een herkenbare woning of een persoon in beeld, vraag het dan op de klus zelf, bewaar het appje, en zet de standaardafspraak één keer in je offerte. Daarmee is het onderwerp voor de komende jaren afgehandeld.
Wil je dat die foto's ook echt aanvragen opleveren in plaats van alleen likes? Vraag dan een gratis website voor elektriciens aan, waarin je portfolio en je aanvraagformulier op één plek staan. Je krijgt van ElektroAI de Groei-of-Geld-Terug Garantie: levert het geen groei op, dan krijg je je geld terug. Jij installeert, wij regelen de rest.
Veelgestelde vragen
Mag ik een foto van een meterkast zonder toestemming posten? Ja, zolang er geen persoon herkenbaar op staat en de woning niet identificeerbaar is via bijvoorbeeld een huisnummer, naambordje of persoonlijke spullen. Alleen je werk in beeld betekent geen persoonsgegevens, en dan speelt de AVG hier niet.
Moet toestemming schriftelijk? De wet schrijft geen formulier voor, maar je moet wel kunnen aantonen dat je toestemming hebt. Een appje of een mailtje met een simpele bevestiging is daarvoor genoeg en kost je tien seconden op de klus.
Kan een klant zijn toestemming later intrekken? Ja. Toestemming is altijd intrekbaar. Vraagt iemand of de foto eraf kan, haal hem dan weg van je kanalen en bevestig dat je het gedaan hebt.
Geldt dit ook voor foto's van mijn eigen monteurs? Ja. Ook je medewerkers zijn herkenbare personen. Regel dit één keer bij indiensttreding in plaats van per post, en houd er rekening mee dat ook zij die toestemming kunnen intrekken.
Mag ik dezelfde foto op mijn website en op social zetten? Ja, mits je toestemming daarop aansluit. Vraag daarom geen toestemming voor alleen Instagram, maar voor gebruik in je portfolio en op je social media. Dan hoef je het geen tweede keer te vragen voor een ander kanaal.
Lees ook: TikTok voor elektriciens: van schakelkast tot klus →